ARADA KALDIK HACI

-

 Bazen bazen geriye kalan da, gerçekten çok garip bir zamana teğet geçmiş ömrümüzün. Öyle bir nesilde dünyaya gelmişiz ki; kime, ne zaman ve nasıl konuşacağımızı bir türlü bilememişiz. 

Bizim hikâyemiz, hep özelleştirilmiş cümleleri bitsin diye beklemekle geçti.

Asla konuşamadık büyüklerin yanında zaten konuşsak kesinlikle ya terlik yada dayak yerdik. Çünkü saygısızlıktı.

Sesini değiştirmeye uygun olsan bile haksız dedilerse sen haksızsın 

Gençtik; baba baskısı, anne çekincesi dedik, "Aman büyük, ayıptır" deyip dilimizi ısırdık, sustuk.

Evlendik; koca baskı, kaynana sitemi, görümce lafı dedik...

 "Yuvada huzur olsun, gelinliğimizi bileyim, tadımızdan kaçmasın" dedik, içimize attık, yine sustuk. 

Bizim gençliğimizde büyüklere karşı gelmek değil, gözünüzün içine bakarak fikir söylemek bile cesaret isterdi.

Zaman su gibi aktı gitti. Yaşa dayandı eliye... 

Taş geldi bağrımıza ama bir yandan da dedik ki: "Tamam, artık buradayız. Yaşımızı aldık, tecrübelendik, yorulduk.

Fakat ne mümkün!

Bu sefer de sahneye çıkan çocuklar çıktı. Bir önceki nesil "Siz bilmezsiniz" diye sustururdu bizi, şimdiki nesil ise "Anne sen anlamazsın, zaman değişti" diye susturuyor. 

Neden niye niçin 

Biz tam kendi sesimizi kazanırken, dünya başka bir dilde konuşmaya başladı.

Bazen düşünüyorum da, bizim neslimiz gerçekten çok şanssız.

Bizden bir önceki neslin tamamlanmasıydı; Esnekliğin, otoritenin konforunu sürdürürler. Ne derlere hürmet gördüler, sorgulanmadılar. Şimdiki nesilde çok buluşmak; 

Sınır çizmeyi biliyorlar, özgürlüklerine olan düşmanlıkları, kendi haklarını kimsede bırakmıyorlar.

Peki ya biz?

Evlatken anne-babayı idare ettik, gelinken büyükleri idaresi yaptık, anne olduk bu kez çocuklar ezigi olduk 


 Biz meğer bir ömür boyu özgürlükler için köprü olarak harcamışız.

Ama artık ellisinden sonra öğrenmemiz gereken tek bir şey var: 

Dinleyen olsun ya da olmasın, dinlenmeyi hak ediyoruz. 

Artık bizde varız diyebiliriz. Çocuklardan çocuklarımızın baskısından yönetmesinden memnun değiliz.

Yıllarca susmuş olmak, anlatılacak bir şey yok olsada anlamı yok. 

Belki de artık bizi susturmasına izin vermek yerine, en çok kendi iç sesimize kulak vermenin zamanı geldi.

Çünkü bizim de söylenmemiş kendimizi anlatamadığımız çok sözümüz var...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

EVET BİZ ALAN TANIDIK

-
​Biz nerede hata yaptık?  Bu soru, bugün ellili yaşlarını süren,  iki dünya arasında köprü olmaya çalışırken yorulan bir kuşağın ortak iç çekişi.  Bizim kuşağımız, disiplinin sert rüzgarlarıyla büyüdü.  Babasının bakışından "sofradan kalkması gerektiğini" anlayan, annesinin bir kaş hareketiyle edebini takınan, ebeveynine yaranmak, onların takdirini kazanmak için adeta çırpınan çocuklardık biz.  Sevgiyi bir ödül gibi, saygıyı ise bir yaşam biçimi olarak içselleştirmiştik. ​Kendi evlatlarımızı kucağımıza aldığımızda bir yemin ettik:  "Bizim gördüğümüz o mesafeli otoriteyi onlar görmeyecek. Biz onları birer 'birey' olarak yetiştireceğiz."  Onlara alan tanıdık, seslerini yükseltmelerine izin verdik, fikirlerini sorduk, dünyayı ayaklarının altına serdik.  "Tabi ki seremedik çünkü onların gözü hep yüksekte idi" Onları önemsedik, değer verdik, her adımlarında arkalarında bir dağ gibi durduk. Peki, sonuç ne oldu? ​Birey Olsunlar Derken, Benliği Şişirdik ​...
Devamı

SİZ OLSANIZ NE YAPARDINIZ

-
  Derler ki bir kadının sırtına binebilecek en ağır yük, üç çocuğu tek başına, hem anne hem baba olarak büyütmek.  Ben o yükü bir gün olsun yüksünmeden, şikayet etmeden omuzladım.  Geceyi gündüze kattım, kendi gençliğimi, hayallerimi, uykularımı unuttum;  Yeter ki onların eksikliğini hissetmeyin, yetimliklerini anlamasınlar diye çırpındım. Onlar büyüdü, ben eksildim.  Ama belki de en büyük eksilmeyi, tam "başardım" dediğimde herşey yolunda gördüğümde yaşadığım... ​Birkaç gün önce bir torunum oldu. Bir anne, bir babaanne daha ne ister ki şu fani dünyada?  İçim içime sığmadı.  Günlerce heyecandan uyumadım. İğneden ipliğe her şeyi hazirlamaya gayret ettim Örgü ördüm aldım.  Bebek kıyafetleri, çeşitli oyuncaklar, o küçücük bileklere alınacak adı yazılı altın künye...  Yetmedi, oğlum ve gelinim mutlu olsun diye onlara da hediyeler sundum.  Bütün varımı yoğumu, sevgimi üç koca valiz doldurdum  yollarına düştüm. ​O kapıdan içeri adım att...
Devamı

Sevgi; sürekli kazanılması gereken, bir hizmet karşılığında lütfedilen bir değer olmamalıdır

-
Bazen insanın en çok nerede emniyette olması gerekir, en çok orada hırpalanır.  Dünyanın tüm karmaşıklığından, sonsuz insanların acımasız denemelerinden kaçıp sığınacağımız yer evimiz olmalı, değil mi?  Peki ya o yargıların kaynağı, tam da o evde oturuyorsa? Uzun süre kendi anılarımın içinde bir hayalet gibi yaşıyorum. Anne ve arkadaşlarının koşullarında hiçbir zaman “olması gereken gibi” olmaması, sevgiyi ve kabulü ancak bir şartla elde edilebilirne inandırılmış biriyim:  Kesintisiz bir koşuşturma. Sürekli durma durmam gerekiyor.  İstenecek bir sonraki hizmeti sürdürmek, dip köşe temizlik yapmak, bir dediklerini iki etmemek ve adeta evde bir “görevli” pozisyonlarda durmak zorundayım.  Çünkü biliyorum ki, ritmi bir an bile bozarsam o tanıtıcı kabus başlayacak. Sözlü sözler, dolu cümleler, ardından gelen o ağır, buz gibi sessizlik… seçenekleriniz buna göre değişiklik gösterebilir “ev hali” ya da “ana baba tripleri” deyip yapılabilir.  Ama o surat asmaların, ...
Devamı