Sevgi; sürekli kazanılması gereken, bir hizmet karşılığında lütfedilen bir değer olmamalıdır
Bazen insanın en çok nerede emniyette olması gerekir, en çok orada hırpalanır. Dünyanın tüm karmaşıklığından, sonsuz insanların acımasız denemelerinden kaçıp sığınacağımız yer evimiz olmalı, değil mi? Peki ya o yargıların kaynağı, tam da o evde oturuyorsa? Uzun süre kendi anılarımın içinde bir hayalet gibi yaşıyorum. Anne ve arkadaşlarının koşullarında hiçbir zaman “olması gereken gibi” olmaması, sevgiyi ve kabulü ancak bir şartla elde edilebilirne inandırılmış biriyim: Kesintisiz bir koşuşturma. Sürekli durma durmam gerekiyor. İstenecek bir sonraki hizmeti sürdürmek, dip köşe temizlik yapmak, bir dediklerini iki etmemek ve adeta evde bir “görevli” pozisyonlarda durmak zorundayım. Çünkü biliyorum ki, ritmi bir an bile bozarsam o tanıtıcı kabus başlayacak. Sözlü sözler, dolu cümleler, ardından gelen o ağır, buz gibi sessizlik… seçenekleriniz buna göre değişiklik gösterebilir “ev hali” ya da “ana baba tripleri” deyip yapılabilir. Ama o surat asmaların, ...