ANNE OLMAK

-

 

Bir kadının ellerine bakarak anlayabilirsiniz bir evin tarihini. O eller ki küçücük yaşta babasız kalmış evlatları hayatta tutmak için başkasının evinde temizliğe gitmiştir; o eller ki geceleri göz nuru döküp örgü örmüş, ilmek ilmek bir geleceği dokumuştur. Boğazından tek bir lokma geçmez evlatları olmadan. Kendi yemez yedirir, kendi giymez giydirir; azı çoğaltır, yokluğu var eder. Çünkü analık, kendini teğet geçip evladına siper olmaktır.

​Peki sonra ne mi olur?

​O yoklukla, binbir güçlükle büyütülen, okutulup bir mevki sahibi yapılan evlatlar bir gün kendilerini “bir şey” sanmaya başlarlar. İşte vefasızlığın en ağır tokatı tam da o an iner ananın yüzüne. Annesinin helal kazancıyla, kısıtlı imkânlarla önlerine koyduğu her şeyi küçümsemeye başlarlar önce. Üstten bakan gözlerle süzüşler, sanki o imkânlar gökten zembille inmiş gibi rahatça harcamalar başlar.

​Siz evde helal lokmanızı yerken onları düşünürsünüz; onlarsa şık restoranlarda, ışıltılı masalarda gezerken akıllarına bile gelmezsiniz. Hayat onların hayatıdır artık ve siz o çok emek verdiğiniz yuvanın “dış kapısının mandalı” olmuşsunuzdur.

​En acısı da ilgisizlik değil, çifte standarttır.

​Yılların yükünü taşıyan dizleriniz ağrıyıp da yerden kalkarken ağzınızdan hafif bir “aman, of” sitemi dökülse; “Of anne yine mi ya!” denilerek başka odaya geçilir. Ama eşlerinin, sevgililerinin tırnağı kırılsa dünyaları başlarına yıkılır, oturup ağlarlar. Canınızı verdiğiniz evlatlar, sıra size gelince bir selamı, bir hal hatırı çok görür hâle gelir.

​Oysa onlara o terbiyeyi, o eğitimi, aile olmayı veren sizsinizdir. Ama ne hikmetse ilk fırsatta annesini kenara atmayı, hiçe saymayı pek çabuk öğrenirler. Ne yer, ne içer, nasıldır diye sormak akıllarına bile gelmez.

​Fakat hayatın şaşmaz bir terazisi vardır. Kimse bu dünyada yaşattığını yaşamadan, ektiğini biçmeden gitmez. Bugün annesinin nasırlı ellerini, bükülen belini görmezden gelenler; yarın kendileri de aynı yollardan geçecek, aynı soğuk duvarlara toslayacaklar.

​Annelik görevini alnının akıyla, en zor şartlarda tamamlayan o yürekli kadınlara sözüm şudur: Siz üzerinize düşeni yaptınız. Vicdanınız rahat, başınız dik olsun. Sizi bir kenara atanların körlüğü sizin değerinizi eksiltmez. Şimdi biraz da kendi sızınızı sarma, kendi canınıza kıymet verme vaktidir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

EVET BİZ ALAN TANIDIK

-
​Biz nerede hata yaptık?  Bu soru, bugün ellili yaşlarını süren,  iki dünya arasında köprü olmaya çalışırken yorulan bir kuşağın ortak iç çekişi.  Bizim kuşağımız, disiplinin sert rüzgarlarıyla büyüdü.  Babasının bakışından "sofradan kalkması gerektiğini" anlayan, annesinin bir kaş hareketiyle edebini takınan, ebeveynine yaranmak, onların takdirini kazanmak için adeta çırpınan çocuklardık biz.  Sevgiyi bir ödül gibi, saygıyı ise bir yaşam biçimi olarak içselleştirmiştik. ​Kendi evlatlarımızı kucağımıza aldığımızda bir yemin ettik:  "Bizim gördüğümüz o mesafeli otoriteyi onlar görmeyecek. Biz onları birer 'birey' olarak yetiştireceğiz."  Onlara alan tanıdık, seslerini yükseltmelerine izin verdik, fikirlerini sorduk, dünyayı ayaklarının altına serdik.  "Tabi ki seremedik çünkü onların gözü hep yüksekte idi" Onları önemsedik, değer verdik, her adımlarında arkalarında bir dağ gibi durduk. Peki, sonuç ne oldu? ​Birey Olsunlar Derken, Benliği Şişirdik ​...
Devamı

SİZ OLSANIZ NE YAPARDINIZ

-
  Derler ki bir kadının sırtına binebilecek en ağır yük, üç çocuğu tek başına, hem anne hem baba olarak büyütmek.  Ben o yükü bir gün olsun yüksünmeden, şikayet etmeden omuzladım.  Geceyi gündüze kattım, kendi gençliğimi, hayallerimi, uykularımı unuttum;  Yeter ki onların eksikliğini hissetmeyin, yetimliklerini anlamasınlar diye çırpındım. Onlar büyüdü, ben eksildim.  Ama belki de en büyük eksilmeyi, tam "başardım" dediğimde herşey yolunda gördüğümde yaşadığım... ​Birkaç gün önce bir torunum oldu. Bir anne, bir babaanne daha ne ister ki şu fani dünyada?  İçim içime sığmadı.  Günlerce heyecandan uyumadım. İğneden ipliğe her şeyi hazirlamaya gayret ettim Örgü ördüm aldım.  Bebek kıyafetleri, çeşitli oyuncaklar, o küçücük bileklere alınacak adı yazılı altın künye...  Yetmedi, oğlum ve gelinim mutlu olsun diye onlara da hediyeler sundum.  Bütün varımı yoğumu, sevgimi üç koca valiz doldurdum  yollarına düştüm. ​O kapıdan içeri adım att...
Devamı

Sevgi; sürekli kazanılması gereken, bir hizmet karşılığında lütfedilen bir değer olmamalıdır

-
Bazen insanın en çok nerede emniyette olması gerekir, en çok orada hırpalanır.  Dünyanın tüm karmaşıklığından, sonsuz insanların acımasız denemelerinden kaçıp sığınacağımız yer evimiz olmalı, değil mi?  Peki ya o yargıların kaynağı, tam da o evde oturuyorsa? Uzun süre kendi anılarımın içinde bir hayalet gibi yaşıyorum. Anne ve arkadaşlarının koşullarında hiçbir zaman “olması gereken gibi” olmaması, sevgiyi ve kabulü ancak bir şartla elde edilebilirne inandırılmış biriyim:  Kesintisiz bir koşuşturma. Sürekli durma durmam gerekiyor.  İstenecek bir sonraki hizmeti sürdürmek, dip köşe temizlik yapmak, bir dediklerini iki etmemek ve adeta evde bir “görevli” pozisyonlarda durmak zorundayım.  Çünkü biliyorum ki, ritmi bir an bile bozarsam o tanıtıcı kabus başlayacak. Sözlü sözler, dolu cümleler, ardından gelen o ağır, buz gibi sessizlik… seçenekleriniz buna göre değişiklik gösterebilir “ev hali” ya da “ana baba tripleri” deyip yapılabilir.  Ama o surat asmaların, ...
Devamı