DELİ GİBİ🫣

-

 O değil de

Geçen gün yolda yaptıklarını kendi kendini hararetli hararetli konuşan birini gördüm.

 El kol hareketleri kızla, gülücükler saçıyor, birilerine laf yetiştiriyor... 

Eskiden olsa ne yapıyorduk?

 "Garibim aklını kaçırmış herhalde" der, adımlarımızı hızlandırıp yanından geçerdik, değil mi?

Bir kez baktıktan sonra, adamın elindeki küçük bir çubuk, ucundaki telefon. 

Meğer deli değilmiş, "içerik üretiyormuş". Meğer ya "fenomenmiş"!

Durup şöyle bir düşündüm; gerçekten ne değişti?

Hiçbir şey! 

Eylem aynı: 

Adam veya kadın caddenin ortasında tek başına duruyor ve karşısında hiç kimse yokken konuşuyor

. Aradaki tek fark, elindeki o plastik çubukla kulağındaki minik kulaklık.

Eskiden deli diye acıdığımız şeyi, araya iki tane teknolojik alet girince bir anda "dijital başarı" oluştu.

İşinin komik olduğunu bilmiyor musun?

 Eskiden kendi kendine konuşanların başına gelen bazı şeyleri bilmez, kestiremezdik. Mevcutların karşısında kim var?

 O da belli değil! 

Telefon ekranını hızlı hızlı kaydırırken iki saniye bakarken görünen bir kalabalık... 

Yani konunun özünde, karşılarında gerçekten biri var mı yok mu mevcutlar de bilmiyor.

 Üç beş dijital beğeni uğruna caddenin ortasında kendilerine laf anlatıp duruyorlar.

Şimdi küçük bir deney mümkün:

 O insanın elindeki telefonu, tripodu, kulağındaki kulaklığı bir anlığından çekip alın. Geriye ne kalır?

Kaldırımın ortasında tek başına bağırıp çağıran, kendi kendine gülen biri...

Yani bizim deli.

Eskiden delilik bir gidişattı, şimdi takipçi sayın devamsa neşeli güzel bir meslek haline geldi. Kamerayı çıkarırken ortada kaldı.

 Sınır o kadar ince ki, takdiri artık size bırakıyorum!

Hele arkadaşımın konuşması geldi aklıma. 

Diyoriki.

Uyhaa! Ha bu zamanlarda gidişatına bak sen!  

Eskiden poyraz vurmuş gibi ortada duran birini gördüğümüz mü, 

"Vah garibum, aklini hamsi yemiş de kafayi yemiş, ruhu teslim etmiş" der, dualarla yanindan geçtik. 

Ha o zaman da bilmiyerduk karşisında kim var, kiminle çenelayir!  

Şimdi ne eski? Ha o deliler eski başımıza "fenomen"!

 Elina vardı bir tane çubuk, uçina takmiş telefonu, caddenin ortasında kendi kendine bağir durur! 

La ula kimsede yok karşisında ha!

 Baksam konuları zır deli, ama sorarsan "içeruk üreten biru"!  

Ula aradaki tek fark kulasındaki pille elindeki plastik çubuk! 

Ha o elinden bir alsan, gelecekte kalmak yine bizim eski sokak delisi!

 Eskiden delilik sürelerilikti, şimdi WI-FI bağlandı mu adı kariyer eski, parayi götüriyiler! Ha bunların da karşisinde kim var kendi de bilmeyir, üç beş beğeninin iç ekranını uşakluk editier!  

Ha bu yeni nesil monolog çağınıza da, sizin tripodunuza da hayde bakalum

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

EVET BİZ ALAN TANIDIK

-
​Biz nerede hata yaptık?  Bu soru, bugün ellili yaşlarını süren,  iki dünya arasında köprü olmaya çalışırken yorulan bir kuşağın ortak iç çekişi.  Bizim kuşağımız, disiplinin sert rüzgarlarıyla büyüdü.  Babasının bakışından "sofradan kalkması gerektiğini" anlayan, annesinin bir kaş hareketiyle edebini takınan, ebeveynine yaranmak, onların takdirini kazanmak için adeta çırpınan çocuklardık biz.  Sevgiyi bir ödül gibi, saygıyı ise bir yaşam biçimi olarak içselleştirmiştik. ​Kendi evlatlarımızı kucağımıza aldığımızda bir yemin ettik:  "Bizim gördüğümüz o mesafeli otoriteyi onlar görmeyecek. Biz onları birer 'birey' olarak yetiştireceğiz."  Onlara alan tanıdık, seslerini yükseltmelerine izin verdik, fikirlerini sorduk, dünyayı ayaklarının altına serdik.  "Tabi ki seremedik çünkü onların gözü hep yüksekte idi" Onları önemsedik, değer verdik, her adımlarında arkalarında bir dağ gibi durduk. Peki, sonuç ne oldu? ​Birey Olsunlar Derken, Benliği Şişirdik ​...
Devamı

SİZ OLSANIZ NE YAPARDINIZ

-
  Derler ki bir kadının sırtına binebilecek en ağır yük, üç çocuğu tek başına, hem anne hem baba olarak büyütmek.  Ben o yükü bir gün olsun yüksünmeden, şikayet etmeden omuzladım.  Geceyi gündüze kattım, kendi gençliğimi, hayallerimi, uykularımı unuttum;  Yeter ki onların eksikliğini hissetmeyin, yetimliklerini anlamasınlar diye çırpındım. Onlar büyüdü, ben eksildim.  Ama belki de en büyük eksilmeyi, tam "başardım" dediğimde herşey yolunda gördüğümde yaşadığım... ​Birkaç gün önce bir torunum oldu. Bir anne, bir babaanne daha ne ister ki şu fani dünyada?  İçim içime sığmadı.  Günlerce heyecandan uyumadım. İğneden ipliğe her şeyi hazirlamaya gayret ettim Örgü ördüm aldım.  Bebek kıyafetleri, çeşitli oyuncaklar, o küçücük bileklere alınacak adı yazılı altın künye...  Yetmedi, oğlum ve gelinim mutlu olsun diye onlara da hediyeler sundum.  Bütün varımı yoğumu, sevgimi üç koca valiz doldurdum  yollarına düştüm. ​O kapıdan içeri adım att...
Devamı

Sevgi; sürekli kazanılması gereken, bir hizmet karşılığında lütfedilen bir değer olmamalıdır

-
Bazen insanın en çok nerede emniyette olması gerekir, en çok orada hırpalanır.  Dünyanın tüm karmaşıklığından, sonsuz insanların acımasız denemelerinden kaçıp sığınacağımız yer evimiz olmalı, değil mi?  Peki ya o yargıların kaynağı, tam da o evde oturuyorsa? Uzun süre kendi anılarımın içinde bir hayalet gibi yaşıyorum. Anne ve arkadaşlarının koşullarında hiçbir zaman “olması gereken gibi” olmaması, sevgiyi ve kabulü ancak bir şartla elde edilebilirne inandırılmış biriyim:  Kesintisiz bir koşuşturma. Sürekli durma durmam gerekiyor.  İstenecek bir sonraki hizmeti sürdürmek, dip köşe temizlik yapmak, bir dediklerini iki etmemek ve adeta evde bir “görevli” pozisyonlarda durmak zorundayım.  Çünkü biliyorum ki, ritmi bir an bile bozarsam o tanıtıcı kabus başlayacak. Sözlü sözler, dolu cümleler, ardından gelen o ağır, buz gibi sessizlik… seçenekleriniz buna göre değişiklik gösterebilir “ev hali” ya da “ana baba tripleri” deyip yapılabilir.  Ama o surat asmaların, ...
Devamı