BEN 50 YAŞIMDA KENDİMİ TANIDIM

-

 Hayat, çoğumuz için başkalarının senaryolarında rol üstlenerek geçip giden uzun bir maraton. 

Yıllarca çağrıldığımız her yere koştuk, her derdi kucakladık, her yaranın merhemi olmaya çalıştık. 

Kendi ruhumuzun yangınlarını söndürmeyi unutup, başkalarının rüzgarına siper olduk.

Ben de öyle yaptım. 

Yıllarca herkesin hayatında güvenli bir liman, sığınılacak bir omuz, bitmek bilmeyen bir dayanak oldum.

 Sormadı kimse "Sen nasılsın?" diye; çünkü ben hep "halleden", hep "yetişen", hep "var olan" kişiydim.

Derken bir gün zaman durdu. 

Takvimler 50’yi gösterdiğinde, aynadaki yüzle ilk kez gerçekten göz göze geldim. 

O gün gerçekten çok kırılmış çok yıpranmış ve çok acı çektiğim bir gündü.

Ve o gün, hayatımın en sarsıcı gerçeğiyle yüzleştim:

 Ben kendimle ancak 50 yaşımda tanışabildim.

Bunca yıl herkesin hayatına koşarken, en çok kendime geç kaldığımı anladım.

Şimdi çevremdekiler bakıyor ve "Sen çok değiştin" diyorlar. 

Kimisi sitem ediyor, kimisi mesafeli buluyor, kimisi de belki içten içe bencil olduğumu düşünüyor.

 Oysa yanılıyorlar. 

Ben değişmedim; ben sadece başkalarının yüklerini omuzlarımdan indirdim. 

Yıllar sonra ilk kez sınırlarımı çizdim, yorulduğumda "hayır" demeyi, kendi sessizliğimi korumayı öğrendim.

İnsanlar alışkın oldukları faydayı sizden göremediklerinde adınızı "değişti" koyarlar. Çünkü sizin kendinize verdiğiniz değer, onların konforunu bozar.

Artık kimsenin 'her an hazır' limanı değilim. Kimsenin hayatında figüran olmaya da niyetim yok. 50 yaşında kazandığım bu benlik, başkalarının siteminden de konforundan da çok daha kıymetli. 

Kimsenin tribini, endişesini, asık yüzünü, kırılmış yönlerini, görmek istemiyorum, mutlu olunca aklına gelmeyen derdi olunca arayan olmak istemiyorum.

Kendimden sıkıldım.

Kendimden nefret ediyorum, neden bu kadar iyiyim diye öfkelenip sinir oluyorum, sakinliğimi korumak istemiyorum.

Geç mi kaldım? 

Belki biraz. 

Ama hayatın ikinci yarısını başkalarının beklentilerine göre değil, kendi hakikatime göre yaşamak için harika bir yaştayım. 

Geç oldu ama oldu: 

Ben artık en çok kendime lazımdım ve en çok kendime geldim.

Ben kendimle 50 yaşında tanıştım 

Bu güne kadar da herkesin herşeyine yetişmeye çalıştım 

Ellerim dizlerim sırtım daki yaralar ile bu güne kadar yürümedim koştum

Şimdi hiç kimse için aynı kişi değilim 

Değiştim......⬇️

"50 yıl başkalarının hayatına yetiştim; meğer en çok kendime geç kalmışım. Bugün sınırlarımı çizdim diye 'değişti' diyorlar. Oysa ben değişmedim, sadece özüme döndüm."

"Herkesin her şeyine koşan o eski ben yok artık. Kimse sormasın niye diye; çünkü ben kendimle ancak 50 yaşımda tanışabildim."

"Alışkın oldukları faydayı bulamayanlar adımı 'değişti' koydu. Varsın desinler; ben başkalarının konforu olmayı bıraktım, kendi hayatımın başrolüne geçtim."

"Yıllarca herkes için fırtınalara siper oldum. 50 yaşında anladım ki; benim rüzgarım da dalgam da artık ancak kendime yetiyor."

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

EVET BİZ ALAN TANIDIK

-
​Biz nerede hata yaptık?  Bu soru, bugün ellili yaşlarını süren,  iki dünya arasında köprü olmaya çalışırken yorulan bir kuşağın ortak iç çekişi.  Bizim kuşağımız, disiplinin sert rüzgarlarıyla büyüdü.  Babasının bakışından "sofradan kalkması gerektiğini" anlayan, annesinin bir kaş hareketiyle edebini takınan, ebeveynine yaranmak, onların takdirini kazanmak için adeta çırpınan çocuklardık biz.  Sevgiyi bir ödül gibi, saygıyı ise bir yaşam biçimi olarak içselleştirmiştik. ​Kendi evlatlarımızı kucağımıza aldığımızda bir yemin ettik:  "Bizim gördüğümüz o mesafeli otoriteyi onlar görmeyecek. Biz onları birer 'birey' olarak yetiştireceğiz."  Onlara alan tanıdık, seslerini yükseltmelerine izin verdik, fikirlerini sorduk, dünyayı ayaklarının altına serdik.  "Tabi ki seremedik çünkü onların gözü hep yüksekte idi" Onları önemsedik, değer verdik, her adımlarında arkalarında bir dağ gibi durduk. Peki, sonuç ne oldu? ​Birey Olsunlar Derken, Benliği Şişirdik ​...
Devamı

SİZ OLSANIZ NE YAPARDINIZ

-
  Derler ki bir kadının sırtına binebilecek en ağır yük, üç çocuğu tek başına, hem anne hem baba olarak büyütmek.  Ben o yükü bir gün olsun yüksünmeden, şikayet etmeden omuzladım.  Geceyi gündüze kattım, kendi gençliğimi, hayallerimi, uykularımı unuttum;  Yeter ki onların eksikliğini hissetmeyin, yetimliklerini anlamasınlar diye çırpındım. Onlar büyüdü, ben eksildim.  Ama belki de en büyük eksilmeyi, tam "başardım" dediğimde herşey yolunda gördüğümde yaşadığım... ​Birkaç gün önce bir torunum oldu. Bir anne, bir babaanne daha ne ister ki şu fani dünyada?  İçim içime sığmadı.  Günlerce heyecandan uyumadım. İğneden ipliğe her şeyi hazirlamaya gayret ettim Örgü ördüm aldım.  Bebek kıyafetleri, çeşitli oyuncaklar, o küçücük bileklere alınacak adı yazılı altın künye...  Yetmedi, oğlum ve gelinim mutlu olsun diye onlara da hediyeler sundum.  Bütün varımı yoğumu, sevgimi üç koca valiz doldurdum  yollarına düştüm. ​O kapıdan içeri adım att...
Devamı

Sevgi; sürekli kazanılması gereken, bir hizmet karşılığında lütfedilen bir değer olmamalıdır

-
Bazen insanın en çok nerede emniyette olması gerekir, en çok orada hırpalanır.  Dünyanın tüm karmaşıklığından, sonsuz insanların acımasız denemelerinden kaçıp sığınacağımız yer evimiz olmalı, değil mi?  Peki ya o yargıların kaynağı, tam da o evde oturuyorsa? Uzun süre kendi anılarımın içinde bir hayalet gibi yaşıyorum. Anne ve arkadaşlarının koşullarında hiçbir zaman “olması gereken gibi” olmaması, sevgiyi ve kabulü ancak bir şartla elde edilebilirne inandırılmış biriyim:  Kesintisiz bir koşuşturma. Sürekli durma durmam gerekiyor.  İstenecek bir sonraki hizmeti sürdürmek, dip köşe temizlik yapmak, bir dediklerini iki etmemek ve adeta evde bir “görevli” pozisyonlarda durmak zorundayım.  Çünkü biliyorum ki, ritmi bir an bile bozarsam o tanıtıcı kabus başlayacak. Sözlü sözler, dolu cümleler, ardından gelen o ağır, buz gibi sessizlik… seçenekleriniz buna göre değişiklik gösterebilir “ev hali” ya da “ana baba tripleri” deyip yapılabilir.  Ama o surat asmaların, ...
Devamı