SÖZ YOK

-

Okumayan yazıyor, bir konu üzerinde iki dakikadan fazla yazılan ama teknik hayatlar en ince ayrıntılarına kadar ezbere bilen o bilinen kalabalık... 

Modern dünyanın en büyük tezatlarından karşı karşıyayız: 

Bilgiye erişimin anında hiç olmadığı kadar kolay olduğu bir çağda, zihinsel tembelliğin ve yüzeyselliğin okuma deneyimini yaşamak.

​Bir diziyi 500 defa izlemek, sürekli yeni bir şeyler satın almak ya da ekranda olmak amaçsızca parmaklarını kaydırmak... 

Tüm bu davranışlar aslında tek bir amaca hizmet ediyor: 

Zihni yormadan, emeksiz bir şekilde tatmin olmak. 

Derinleşmek emek ister; bir kitap öğrenilebilir, bir fikir üretilebilir ya da dünyada olup bitenler üzerine kafa yormak zihinsel kas gerektirir. Oysa tüketmek zahmetsizdir. 

Kendi iç dünyasını beslemeyen insan, kendi kendini ifade eden öznesi olmak yerine, değer veren bir gözlegen bir seyirciye dönüşür.

​Kendi zihninde oluşan bir fikir, bir proje veya anlatacak özgün bir hikaye olmayan kimsenin tek sohbet malzemesi diğer insanlar kalır. "O ne yapmış, ne giymiş?" sarfiyat, bölmeleri silmek için kullanılan ucuz bir dolgu malzemesidir. Kendi hayatına dair tek bir özgün cümle kuramayan insan, ayrıntıların hayatı üzerinde yoğunlaşarak konuşarak var olmaya çalışır. Dedikodu ve nesne odaklı yaşam, üretilmeyen zihinlerin parçalarının temassızlıkları için sığındığı en kolay limandır.

​Sadece alan, hiçbir uygulamanın; sadece tüketilen, hiç üretilmeyen bu dijital uyuşukluk hâli, yalnızca o kişinin değil, etrafındaki insanların da enerjisini sömürür. Yüzeyselliğin bu kadar yaygınlaştığı bir düzende; , öğrenmeyi ve zihni beslemeyi seçmek adeta bir direniş biçimidir. 

Çünkü hayat; dedikodu yapacak, aynı şeyler tekrar tekrar izleyip orada kaybolacak kadar uzun değil.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Öyle işte

-
 Ben kimseyle kavga etmem, muhatap  olmam,  terbiye almayı unutmuş görgüsüz kişilerin  Seviyelerine inmem Benim kılıcım da kalkanım da kalemimdir. Kalemimle döverim, kalemimle söverim,  kalemimle severim...  Ne Cevherler çıkar bilemezsin. Dilin kemiği derler ya  Kalemimin  kemiği yoktur benim. Hadi şimdi beni izleyin. Aleyna Irmak
Devamı

EVET BİZ ALAN TANIDIK

-
​Biz nerede hata yaptık?  Bu soru, bugün ellili yaşlarını süren,  iki dünya arasında köprü olmaya çalışırken yorulan bir kuşağın ortak iç çekişi.  Bizim kuşağımız, disiplinin sert rüzgarlarıyla büyüdü.  Babasının bakışından "sofradan kalkması gerektiğini" anlayan, annesinin bir kaş hareketiyle edebini takınan, ebeveynine yaranmak, onların takdirini kazanmak için adeta çırpınan çocuklardık biz.  Sevgiyi bir ödül gibi, saygıyı ise bir yaşam biçimi olarak içselleştirmiştik. ​Kendi evlatlarımızı kucağımıza aldığımızda bir yemin ettik:  "Bizim gördüğümüz o mesafeli otoriteyi onlar görmeyecek. Biz onları birer 'birey' olarak yetiştireceğiz."  Onlara alan tanıdık, seslerini yükseltmelerine izin verdik, fikirlerini sorduk, dünyayı ayaklarının altına serdik.  "Tabi ki seremedik çünkü onların gözü hep yüksekte idi" Onları önemsedik, değer verdik, her adımlarında arkalarında bir dağ gibi durduk. Peki, sonuç ne oldu? ​Birey Olsunlar Derken, Benliği Şişirdik ​...
Devamı

SİZ OLSANIZ NE YAPARDINIZ

-
  Derler ki bir kadının sırtına binebilecek en ağır yük, üç çocuğu tek başına, hem anne hem baba olarak büyütmek.  Ben o yükü bir gün olsun yüksünmeden, şikayet etmeden omuzladım.  Geceyi gündüze kattım, kendi gençliğimi, hayallerimi, uykularımı unuttum;  Yeter ki onların eksikliğini hissetmeyin, yetimliklerini anlamasınlar diye çırpındım. Onlar büyüdü, ben eksildim.  Ama belki de en büyük eksilmeyi, tam "başardım" dediğimde herşey yolunda gördüğümde yaşadığım... ​Birkaç gün önce bir torunum oldu. Bir anne, bir babaanne daha ne ister ki şu fani dünyada?  İçim içime sığmadı.  Günlerce heyecandan uyumadım. İğneden ipliğe her şeyi hazirlamaya gayret ettim Örgü ördüm aldım.  Bebek kıyafetleri, çeşitli oyuncaklar, o küçücük bileklere alınacak adı yazılı altın künye...  Yetmedi, oğlum ve gelinim mutlu olsun diye onlara da hediyeler sundum.  Bütün varımı yoğumu, sevgimi üç koca valiz doldurdum  yollarına düştüm. ​O kapıdan içeri adım att...
Devamı