GÖZÜN ACİK OLDUĞU UYANİKSİN ANLAMİNA GELMEZ

Bakarsın ama göremezsin, görürsün ama kavrayamazsın... 

Çünkü senin kafasının devam etmesi başkasının yazdığı senaryoya odaklanmıştır. 

Yanlış yönlendirilen bir akıl, hakikatin tam ortasında bile kör gezer."

Şunu bir kabul ediyoruz: Gün boyu kafayı ekrandan kaldırmıyoruz, kişisel amaçla bakıyoruz ama günün sonunda söylentiler ne var? Koca bir hiç.

Çünkü meseleyi görmekta değil ki...

 Bakarsın ama göremezsin. 

Mesela dalgınken bir değişimlerin kilitlenmesi ya, gözün şahsına münhasır ama zihnin yoktur. İşte tam olarak bundan bahsediyorum.

Peki gördün diyelim, yetti mi? 

Yine de yok. 

Görürsün ama idrak edemezsin. 

Önüne bir resim dolaplar, 

"Bak gerçek bu" derler, sen de o resme bakıp durursun. 

Ama resmin arkasında ne dönüyor, o sahnenin neden kondu? 

İşte orasını hiç sorgulamıyoruz.

Neden?

 Çünkü zihnimizi birileri zaten yanlış yöne yönlendirilmişti. 

Bize bir komut veriyorlar, dikkatimizi tam da çekme amaçlarını yere çekiyorlar. 

Çocuk bir çocuk gibi... 

Adam çözümündeki bir arada hareket ediyor, sen mecburen çalışmak için bakıyorsun, numaralarını çoğaltıyorsun sanıyorsun. 

Ama asıl olay diğer elde dönüyor! 

Sen sana verdi yanlış kesme takip ederken, yanı başındaki gerçeği tamamen kaçırıyorsun.

Bugün sosyal hayatta, hatta günlük ilişkilerimizde yaşanan tam olarak bu. 

Bizi bir tedavi görüyorlar, gördüklerini sandırıyorlar ama olayın özünü idrak etmelerine izin vermiyorlar.

Gözün açık olması, kardeşimin belirtmediği anlamına gelir. 

Sana hiçbir şeye bakman gerektiği söyleniyorsa, sen aslında hiçbir zaman kendi gözünle bakmıyorsun demektir.

Bırak sana iptal edilecek vitrinleri.

 Bakmak kolay, görmek çabalamak ister... 

Ama o olay gerçekten idrak, 

"Bir dakika boyunca, burada ne oluyor?" anlatmak yürekten kalmak ister.